پرندگان شنوایی حساسی دارند و به طور کلی از صداهای خاصی که مخرب هستند یا خطر بالقوه را نشان می دهند، بیزار هستند. با این حال، توجه به این نکته مهم است که صداهایی که پرندگان دوست ندارند بسته به گونه و ترجیحات فردی متفاوت است. در اینجا برخی از صداهای رایج وجود دارد که ممکن است برای بسیاری از پرندگان ناخوشایند یا هشدار دهنده باشد:
پرنده درنده تماس می گیرد- صداي پرندگان درنده مانند شاهين، شاهين يا جغد مي تواند پرندگان ديگر را بترساند و نشانه خطر باشد. زنگ خطر یا پریشانی دیگر پرندگان نیز باعث ناراحتی می شود.
صداهای اولتراسونیک- صداهای اولتراسونیک با فرکانس بالا در حدود 20-30 کیلوهرتز برای اکثر گونه های پرندگان آزاردهنده و ناراحت کننده است. با این حال، آنها برای انسان غیرقابل شنیدن هستند.
صداهای درنده- ضبط شکارچیانی مانند خش خش مارها، میو گربه ها یا پارس سگ ها می تواند پرندگان را آزار دهد و از خروسه زدن جلوگیری کند.
آلارم و آژیر- صداهای ناگهانی الکترونیکی بلند از آلارم ها، آژیرها، یا بوق های با صدای بلند پرندگان را به وحشت می اندازد و باعث اجتناب می شود.
دیگر موبینگ پرندگان- پخش صداهایی مانند موبینگ کلاغ ها یا تعقیب پرندگان دیگر می تواند بسیاری از گونه ها را به سرعت پراکنده کند.
کوبیدن یا کوبیدن با صدای بلند- صداهای تکان دهنده ناگهانی توپ های پروپان، تفنگ های کلاهک یا فشفشه ها هشداردهنده هستند و برای پرندگان علامت خطر هستند.
صداهای ترکیبی- اختلاط صداهای ناخوشایند مختلف با هم باعث می شود که آن ها تندتر شوند و عادت کردن به آن ها کمتر شود.
تماس های پریشانی- زنگ خطر یا زنگ خطر خاص گونه، واکنش های هراس را در پرندگان آن گونه ایجاد می کند.
موثرترین بازدارنده از انفجارهای زمانبندی شده تصادفی صداهای متعدد برای ایجاد یک محیط غیرقابل پیشبینی و خصمانه استفاده میکند. مشاوره با یک متخصص می تواند به شناسایی و اعمال بهینه بازدارنده های صوتی پرنده برای هر موقعیتی کمک کند.
