پرندگان به طور طبیعی موجوداتی محتاط هستند و رفتارهای ترس یا اجتناب را در پاسخ به محرک ها و تهدیدهای مختلف در محیط خود نشان می دهند. در حالی که همه پرندگان از چیزهای مشابهی نمی ترسند، برخی از عوامل رایج که بسیاری از پرندگان آن را ترسناک می دانند عبارتند از:
سروصدا های بلند- هر صدای بلند ناگهانی مانند آتش بازی، شلیک گلوله، تیراندازی معکوس موتورها و غیره می تواند پرندگان را به وحشت بیاندازد. حتی موسیقی بلند یا صداهای ماشین آلات می تواند پرندگان را تحت فشار قرار دهد.
شکارچیان- پرندگان برای شکارچیانی مانند شاهین، گربه، راکون و مارهایی که ممکن است سعی کنند آنها یا تخمها/کودکانشان را بخورند، در حالت آماده باش هستند. حتی سایه های پرواز می تواند آنها را بترساند.
حرکات سریع- حرکات سریع نزدیک پرندگان، مانند دست زدن یا دویدن کودکان، می تواند آنها را به پرواز وادار کند. آنها به طور غریزی می ترسند که توسط شکارچیان گرفته شوند.
اشیاء براق- سطوح انعکاسی مانند فویل قلع، آینه یا فلاشرهای فلزی می توانند مانند درخشش چشمان شکارچی به نظر برسند و پرندگان را بترسانند.
شکارچیان تقلبی- مترسک ها، جغدهای پلاستیکی، مارهای لاستیکی و بادبادک های جعلی شاهین می توانند پرندگانی را که آنها را تهدید می بینند بترسانند.
چراغ ها- نورهای غیرطبیعی در شب مانند نورافکن یا چراغ های جلو می تواند پرندگان را منحرف کند و باعث برخورد آنها با پنجره ها شود.
مواد شیمیایی- پرندگان دارای حس بویایی قوی هستند، بنابراین بوی تند پاک کننده ها، آفت کش ها یا سایر مواد شیمیایی ممکن است آنها را تحریک کند.
تله ها- پرندگان مراقب قفس ها، تورها، مواد چسبنده یا هر چیز دیگری هستند که ممکن است آنها را به دام بیاندازد و از فرار جلوگیری کند.
عدم پوشش- پرندگان با بوتههای فراوان، درختان و مناطق سرپناهی که میتوانند از تهدیدها پنهان شوند، احساس امنیت بیشتری میکنند. مناطق باز آنها را در معرض دید قرار می دهد.
توجه به این نکته مهم است که گونههای مختلف پرندگان ممکن است حساسیتهای متفاوتی نسبت به این محرکها داشته باشند و تک تک پرندگان درون یک گونه نیز میتوانند واکنشهای متفاوتی از خود نشان دهند. هنگام اجرای روشهای کنترل یا بازدارندگی پرندگان، توجه به گونههای خاص پرنده و عواملی که ممکن است در حضور یا رفتار مزاحم آنها نقش داشته باشد، ضروری است.
